Appartementje

Hoera, ik mag deze week mijn appartementje betrekken! Ik neem een studio over van een collega van me, die vrijdag teruggaat naar haar woonplaats in Zuid-China, en zij heeft mij vandaag uitgelegd wat goede restaurants zijn in de omgeving, hoe de airconditioning werkt en wat ik moet doen als ik water nodig heb. Dat komt neer op een telefoonnummer bellen en zeggen “ik wul watu” in mijn beste chinees en dan weten ze door de belabberde uitspraak dat het de buitenlandse is in appartement 604. Elektriciteit is ook grappig; dan loop je met 200 Yuan en je elektriciteitspasje naar het management kantoor en waarderen ze je kaart op. Die stop je dan ergens in een meter en poef! je hebt weer elektriciteit voor een paar maanden.

Continue reading

Tropisch

Je staat op, je neemt een douche, je loopt naar buiten, je loopt naar binnen en je neemt weer een douche. Ongelofelijk wat voor temperaturen er vandaag heersen! Op mijn eerste vrije dag dacht ik Zhengzhou te gaan verkennen. Maar zelfs met alleen rondlopen guts het zweet van je rug. Dan duik je met plezier een warenhuis in waar de airconditioning staat te loeien. Nou moest ik daar ook zijn, want ik zocht nog open schoenen voor dit warme land, maar probeer maar eens rustig te winkelen als het hele maar dan ook het HELE warenhuis je aankijkt. Uiteraard was ik de enige buitenlander tussen een zee van Chinezen en dan ook nog een buitenlander die er zo uitziet. Het is toch best vermoeiend moet ik zeggen. En rustig mij continu in het Chinees aanspreken dus. Ik praat gewoon Nederlands terug, dan komt de boodschap wel over, maar sommige zijn vasthoudend. En de manieren van sommige winkelbediendes zijn ronduit absurd te noemen. Stel je voor dat je rond een paar tafels met schoenen loopt en dat aan de overzijde een Chinese verkoopster je exact volgt en elke schoen die je maar een beetje bekijkt optilt en voor je neus houdt.

Continue reading

Wieeee!

En juist ja, ik zit enigszins aangeschoten achter mijn toetsenbord. Ik heb zonet mijn eerste echt Chinese diner gehad. Georganiseerd door het hoofd buitenland van de Yellow River Commissie. Twee tafels vol met voornamelijk Chinezen en een paar expats, 2 stokjes per persoon en een draaiende tafel met gerechten in het midden. Fantastisch! Niet het eten dan, want ik heb de soja/sesam/gember/isditkip?-smaak nog in mijn mond zitten, maar de sfeer! Chinezen zijn gewend om rond te gaan voor toasts en dan met iedereen kort een praatje te maken en wat te drinken. Als je Kang Pe zegt dan moet je het hele glas achterover slaan, maar dat is iets dat vooral de mannen hier doen. Als enige Westerse vrouw aan het banket werd het dan ook niet helemaal van mij verwacht. Maar uiteraard wilde onze gastheer, meneer Zhang, graag toasten met “tzhe beutiful womin”. Had ie vast niet verwacht dat zij er beter tegen kon dan hij. Heb denk ik drie van die glaasjes op, van ongeveer dezelfde sterkte als wodka en bij het laatste glaasje keek meneer Zhang niet zo blij meer dat ie hem leeg moest drinken. Ik werd een beetje door de Chinese vrouwen ingezet om een andere man ook te laten drinken die net hen had laten drinken dus die zijn mij nu ook heel dankbaar en ik ben eigenlijk alleen maar een beetje aangeschoten (op de Marije manier). Oftewel, wiiiiieee!

Continue reading

Ja, ik zie er gek uit

Hoera, mijn computer is zowaar opengesteld! Wat de Nederlandse helpdesk niet kon, kon de Engelse gelukkig wel en nou kan ik ondanks 100 errormessages en het niet tegelijkertijd kunnen checken van werkmail en gmail wel skype installeren en mijn systeemtijd op Chinese tijd zetten. Waarbij ik nu concludeer dat het al half elf ’s avonds is en ik eigenlijk al in bed moet liggen want morgen begint het werk pas echt. Ik zit inmiddels in Zhengzhou (ouders, zet je mobiel aan, dan weet je dat ik ben aangekomen) en het is overdonderend China. Bijna niemand spreekt Engels en ik word aangegaapt bij het leven.

Continue reading

Marije-the-incredible-hulk-woman

Het vervelende van in een andere stad gaan wonen is dat je bij god niet meer weet waar je alles moet vinden. Waar is de drogist, wie verkoopt er batterijen en waar zijn de metrostations?
Vandaag was ik op zoek naar een agenda, want die van mij loopt volgende week af, en helaas hebben ze hier geen HEMA of V&D. Omdat ik wilde sporten had ik ook een joggingbroek nodig en dat was me toch lastig. Heel weinig Chinezen spreken Engels en ook met mijn point-it plaatjesboekje kwam de boodschap niet helemaal over. Uiteindelijk heb ik mij ergens in een door twee Chinezen omhoog gehouden paskamer in een joggingbroek gewurmd die wonder boven wonder paste! En ik weet nu ook mijn maat in China: 160 oftewel 28 oftewel XL. Want de gemiddelde maat is hier 32. Behalve bij heel veel kleine verwende kindertjes, want die zitten inmiddels al op maatje XL terwijl ze nog maar 10 zijn.

Continue reading