Klik

De hele berg galmt ervan ” Yi, er, san”. Oftewel: “een, twee, drie”. En dan klik, weer een foto met een gletsjer op de achtergrond en een Chinees op de voorgrond. Voor mij als westerling lijkt het alsof een Chinees zijn vakantie thuis moet bewijzen door samen met de bezienswaardigheid op de foto te staan. En een lau wei (buitenlander) met krullen en een wit huidje hoort daar uiteraard ook bij. Ik denk dat ik een aardig centje had kunnen verdienen als ik geld gevraagd had voor elke keer dat ik moest poseren. Heel apart om te zien hoe iemand met de nieuwste digitale camera dolblij wordt van met mij op de foto gaan. Ik voelde me net een filmster.
Continue reading

Ikea

Deze trotse eigenaresse van 3 appartementen (2 in China en 1 in NL) is inmiddels verhuisd en heeft nu bijna alle zaken geregeld die daarbij komen kijken. Normaal is het niet erg interessant om daarover te vertellen, maar in China wordt alles wat normaal is vanzelf apart.

Om te beginnen de communicatie met de huisbaas. Dat is in mijn geval een heel kantoor met mensen die allemaal, op één na, geen engels spreken. Dus toen ik vorige week even snel wat spullen wilde droppen maar nog niet definitief wilde blijven was dat erg lastig om aan het verstand te brengen. Dus ik terugvallen op de minimale hoeveelheid Chinees die ik ken en mingtiao, mingtiao, mingtiao tegen die jongen zeggen. Waarvan ik dacht dat het morgen, morgen, morgen betekende. Maar ik was in de war met mingtin en liep “noodle, noodle noodle” te roepen. Niet zo heel vreemd dat hij me niet begreep.
Continue reading

Sanlitun

En daar ben ik weer. Moest toch even vertellen dat ik inmiddels een huisje heb. Het is die ene geworden in Sanlitun, vlakbij een Olympisch stadion en dé uitgaansstraat van Beijing. Maar wat belangrijker; het ligt niet in een of andere obscure achterbuurt en mijn appartementje kijkt uit over een zeer rustige binnenplaats (stilte is moeilijk te vinden in dit land). Woensdag ga ik verhuizen en morgen gauw even langs de Ikea om beddegoed ed te kopen. En dan mag ik weer gaan uitvinden hoe ik electriciteit, water, gas en internet kan krijgen.

Continue reading

Huisje

Coco is mijn 1 meter 50 lange housing agent. In een witte outfit gehuld wacht ze mij op bij mijn hotel, al waarna ik mee word getroond naar een serie appartementen. Eerst probeert ze het met appartementen in hotelstijl, oftewel een hotelkamer maar dan voor permanente bewoning. Aangezien ik juist zo gauw mogelijk uit een hotel weg probeer te komen maak ik haar duidelijk dat dat niet echt mijn voorkeur heeft. Maar ze heeft meer. Zo komt ze met een 90 m2 groot appartement, met aparte slaapkamer, in Sanlitun. In deze wijk zijn de ambassades gevestigd, wonen veel expats en je vindt er ook de Bar Street, een weg van begin tot eind gevuld met kroegjes, bars en nachtclubs. Met Bar Street op 2 minuten van mijn huis verwijderd en het Workmen’s Stadium waar een gedeelte van de Olympische Spelen gaan plaatsvinden recht tegenover mijn appartement al met al wel heel aanlokkelijk. Beetje aan de prijzige kant echter.
Coco heeft voor mij echter ook een goedkoper appartement op het oog in Tuan Jie Hu. Helaas een stukje verder weg van waar het allemaal gebeurt. Het huisje is ietsje kleiner maar wel huiselijker en een stukje goedkoper. En het is op vloer 3a ipv 4 (want dat is een ongeluksgetal) en helemaal volgens Feng Shui ingericht. Moeilijk moeilijk, wat zal ik eens kiezen. To be continued.

Eten in China

Eten in China. Is niet te vergelijken met Chinees eten in Nederland. Dat is ook geen wonder aangezien de Nederlandse Chinese keuken een fusie is tussen de Chinese en de Indonesische en zo veel mogelijk is toegespitst op de Nederlandse smaak. Met een overdaad aan vlees want we zijn een rijk westers land dus kunnen we ons dat veroorloven. Ik was geen liefhebber van Chinees eten en zag er dan ook tegenop voor anderhalf jaar dergelijk voedsel te moeten verstouwen. Nog even afgezien van de hoeveelheid rijst. Maar valt dat even mee.

Continue reading