In de achterlanden van China

Een voor een draaien de schotels voor mijn neus langs. Eerst staart het afgehakte hoofd van een kip mij vol afgrijzen aan, vervolgens gaapt een verder volledig ontlede vis onverschillig over zijn lot. Dan komen de poten van de kip voorbij, wel met de nageltjes netjes eraf geknipt. De volgende schaal is bedekt met opengewerkte zeesterren. Voor de nieuwsgierigen: van binnen zijn ze groen. Zal het iemand verwonderen dat de maaltijden niet het meest optimale moment waren van de afgelopen field trip? Maar ik zit hier nu inmiddels 3 maanden, dus ik was enigszins voorbereid. En in mijn koffer zat dan ook normaal voedsel, waar ik mij op stortte op het moment dat ik de hotelkamerdeur achter mij dichttrok.
Continue reading

Doe mij nog maar een visum

Ik wil in Hongkong wonen. Wat een fantastische stad. En zeker als je 3 maanden in China hebt doorgebracht is het als een warm bad om daar 2 dagen te mogen rondlopen. Een echte wereldstad, maar niet te vergelijken met Beijing. De ene skyscraper na de andere, maar ga je naar de buurt SoHo dan kronkelen daar Italiaans aandoende trappetjes tegen de heuvels op. Mensen zeggen sorry als ze tegen je opbotsen, gaan voor je opzij als je de metro uit wil en bijna iedereen spreekt wel wat Engels. En het openbaar vervoer, geweldig! Het was even slikken toen ik om 12 uur ’s nachts maandag aankwam en toen nog mijn hotel moest vinden, maar het systeem zit zo ingenieus in elkaar dat je na een dag al met je ogen dicht van Kowloon naar Hongkong Island kan reizen. En dan begin ik nog niet eens over het feit dat ik er Hoegaarden, een vegetarisch restaurant en zoute drop heb gevonden.

Continue reading

Columns

Legervoedsel
Chinese operamuziek schalt uit de luidsprekers terwijl we ons een weg zoeken over het gebroken plaveisel van de stoffige binnenplaats. De wanden naast de ingang zijn behangen met houten landbouwwerktuigen uit de jaren 70. Buiten brandt de zon aangenaam op je schouders, binnen wapperen de rode linten in de roosters van de airconditioning. Collectief kijkt de eetzaal op naar de duidelijk niet op haar plaats zijnde Westerling in het Chinese gezelschap en buigt zich vervolgens weer over de schalen met eten. Het is lunchtijd, en Chinezen houden er niet van dit uit te stellen. Uiterlijk 12 uur zijn de kantoren leeg en de restaurants vol. De door mijn collega’s uitgekozen eetgelegenheid draagt de handtekening van een binnenhuisarchitect met een passie voor China ten tijde van de Culturele Revolutie. Beeltenissen van Mao en de heldendaden van het Rode Leger sieren de muren. Vitrines met communistische lectuur staan langs de wanden opgesteld, waaronder een collectie rode boekjes in verschillende staten van ontbinding. Het personeel is gehuld in kleren waar ooit heel China in liep, een legerkostuum dat de frêle Chinese vrouwen zeker 6 maten te groot is en met een riem die op het eerste gaatje dicht zit omhoog wordt gehouden.

Continue reading

Tiger Leaping Gorge

En we zitten weer in Zhengzhou. Wat een heen en weer gevlieg! Zeker als je vlucht gecancelled wordt en je dientengevolge pas om 1 uur ’s nachts op het vliegveld aankomt. Maar toen was ik wel in een heel erg melige bui en heb ik erg gelachen met de taxichauffeurs. Of meer om de taxichauffeurs dan. Ze hebben namelijk twee soorten taxi’s, de dure en de goedkope. Ik wilde een goedkope, want ook al mag ik het declareren vind ik dat toch een beetje zonde geld. Maar de goedkope die vooraan stond was onbezet. Ik langs de rij met taxi’s lopen op zoek naar een goedkope en al die mannetjes in pakjes in het Chinees tegen mij schreeuwen, eentje vond het zelf een goede deal om mij voor 150 (!) kwai naar mijn huis te brengen. En toen moest ik weer helemaal mee naar voren lopen, waar ze me weer op de taxi wezen die leeg was dus heb ik nog voorgesteld om zelf te gaan rijden. Weer heel veel Chinees geschreeuw en toen heb ik ze hartelijk uitgelachen en de bus van 15 kwai genomen. Enfin, je had er bij moeten zijn. Er is maar een manier om in China niet gillend gek te worden en dat is continu denken: “Niemand gaat mij hier in de stress jagen, en al helemaal geen Chinees.” Dus ook niet als je naar 4 verschillende balies wordt gestuurd omdat er iets mis is met je ticket en het eruit ziet alsof je vast zit in Kunming de dag voordat Golden Week begint (GW=heel China op de been en alle hotels vol).

Continue reading