De dagelijkse gang van zaken

Mijn koffer tussen de bevroren fluimen door manoeuvrerend loop ik het station binnen. Met de trein van Zhengzhou naar Beijing kost 5 uur en 25 euro. Alleen hoe neem je de trein in een land waar niemand jouw taal spreekt en je de meeste bordjes niet kan lezen? Waar het bijna Chinees Nieuwjaar is en heel China op de been is naar huis, ouders of vakantiebestemming? Wanhopig kijken en veel xiexie (dank je) zeggen werkt het best, heb ik zo langzamerhand proefondervindelijk vastgesteld. Geslaagd voor opdracht 423 van het grote China-examen.

Continue reading

Zoef

“Ik had iets meer de ontwikkelingslandsfeer verwacht,” hoorde ik mijn bezoek afgelopen zomer zeggen. Het is blijkbaar lastig een goede inschatting te maken van hoe het leven hier nou werkelijk is. Met mijn opmerking dat ik net terug kwam van Ikea desillusioneerde ik een andere vriend. En nou komt er weer een schokkende ontdekking; je kunt hier zelfs op wintersport. Afgelopen zondag zoefde ik op m’n snowboard de piste af. Op een uurtje afstand van Beijing ligt een miniatuurskigebiedje, Nanshan. Net alsof iemand een stukje Val Thorens heeft uitgehakt en in China neer gezet. Een stuk of 5 afdalingen, een paar liften en een handjevol kroegen. De sneeuw komt alleen wel uit een sneeuwkanon, want het regent dan wel sneeuwt heel weinig in het noorden van China. China schijnt het enige land te zijn waar je bij het skiën achter je moet kijken aangezien veel Chinezen ongehinderd door ervaring of lessen de eerste keer meteen de rode piste nemen. Maar als ze verdwaasd op de sneeuw liggen kun je er wel heel leuk omheen suizen op je snowboard. Waarna ik 50 meter verder zelf onderuit ga, want zo goed kan ik het ook weer niet.

Continue reading