Lampionnenfestival

Ik heb mijn jaarlijkse dosis zware metalen alweer binnengekregen. Op één avond. Vandaag bleek het namelijk het Lampionnen Festival te zijn en dat houdt in dat alles wat ik tot nu toe aan vuurwerk heb gezien op één avond in het niets verbleekt. Werkelijk iedereen, en dan vooral 4-jarige kinderen, loopt rond met duizendknallers en lawinepijlen. Chinezen doen niet aan halfzacht en op mijn appartementencomplex galmt het aan één stuk door tussen de flatgebouwen. Al twee keer zag ik vandaag een megapijl vlak boven de grond met een oorverdovende knal en hopelijk geen slachtoffers afgaan. Auto en scooteralarms kunnen de luchtdrukverplaatsing niet aan en blèren van alle kanten. En dan heb ik het nog niet over de vuurwerkshow van een half uur. Gouden regens, vuurvliegjes, alle kleuren, megaknallen en simpelweg zoveel glitters dat je mond er open van valt. En dan natuurlijk de vliegende lampionnen die overal in de lucht hangen. Samen met de Chinezen op straat stond ik kramp in mijn nek te krijgen. Voor mij geen Nederlands vuurwerk meer, je kunt zien dat ze hier het buskruit hebben uitgevonden. Dat wordt vanavond met oordopjes in slapen.

Continue reading

Vakantie!

Chinezen weten wat vuurwerk afsteken is. We zitten nu al een week in het nieuwe jaar en nog is de voorraad niet uitgeput. Maar Chinees Nieuwjaar is dan ook hét feest van het jaar en iedereen gaat dan op vakantie. Ook Marije. Want ik was de kou en vervuiling van Beijing even goed zat. Dus zat ik vorige week dinsdag in het vliegtuig naar Kunming, beter bekend als Spring City. Een stad gelegen op 25 graden noorderbreedte en 2 km hoogte, welke combinatie ervoor zorgt dat het het hele jaar door voelt als lente. Samen met Rik uit Beijing en Ania uit Zhengzhou het Chinees Nieuwjaar ingeluid door heel veel wodka te drinken en gevaarlijk met vuurwerk te zwaaien. En natuurlijk onder een heerlijk zonnetje de sites rond Kunming bezocht. En als je toch in de buurt bent, kun je net zo goed Shangri-La bezoeken, was Rik en mijn mening. Dat blijkt namelijk in China te liggen, op 3200 meter hoogte. Helaas was daar weinig meer te merken van een warm zuidelijk klimaat al bestaat er gelukkig zoiets als Chinees lang ondergoed. Helaas alleen nog maar in het roze. Op de hotelkamer kon je de wolkjes uit je mond zien komen, dus dan ben ik niet echt modebewust meer.

Continue reading