Ach, China

Ik wil naar een land waar ik niet eerst mijn stoel schoon hoef te maken voordat ik erop kan zitten vanwege al het vuil dat er in één nacht op is neergedaald. Een land waar de taxi’s niet ruiken naar de knoflook die de chauffeur die ochtend geconsumeerd heeft. Waar een gesprek niet klinkt als een wedstrijdje afsnauwen, waar alles wat gemeenschappelijk aangeraakt wordt niet vet vet vet is. Waar geen tafels op scheenbeenhoogte worden gefabriceerd, waar mensen kijken voordat ze de straat over lopen, dezelfde 5 reclames niet een jaar lang de enige op tv zijn, waar sproeten mooi zijn en waar eten niet samengevat kan worden met de algemene beschrijving “prut”.

Continue reading

Een teken aan de wand-deel 2

En dan de karakters natuurlijk. De drempel die Chinees zwaar ontoegankelijk maakt. Chinese kindertjes krijgen ze vanaf zeer jonge leeftijd in het hoofd gestampt. En stampen is ook bijna de enige manier om ze te leren kennen. Al volg ik al sinds juli vorig jaar een andere tactiek; puzzelen. Met al mijn gereis spendeer ik heel wat tijd met uit het raam staren naar de Chinese wereld die voorbij zoeft. Uit de chaos komen dan langzaam patronen naar voren. Eerst zie je een teken in een bepaalde context waardoor je een idee krijgt van de betekenis. Vervolgens zie je datzelfde teken in een andere situatie, wat de betekenis bevestigt. En zo door.

Continue reading