Marije in Europa

Terwijl het vliegtuig landde in Wenen zag ik mijn eerste zonsondergang sinds juli. Door de vervuiling, de eeuwige bewolking en de hoge gebouwen zijn de spectaculaire kleuren die je in Europa voorgeschoteld krijgt in China ver te zoeken.

Vanwege de verhalen die ik gehoord had was ik eigenlijk een beetje bang dat ik opgezadeld zou worden met 8 verwende Chinese officials. Maar hoe anders is de werkelijkheid; ze zijn niet veeleisend, helpen me met mijn bagage en proberen continu gezellige kletspraatjes aan te knopen. Ok, het helpt wel dat ik Chinees kan brabbelen, maar wat een verschil met mijn verwachtingen.

Continue reading

Wat een week! Een toneelstuk in 3 bedrijven

De onverwachte kanten van Zhengzhou
Uit principe sla ik hard de deur van de taxi dicht die het waagt 10 kwai te vragen voor een ritje van 7. Hierbij volledig uit het oog verliezend dat de regen dreigt los te barsten en er bijna geen taxi te bekennen is. Toch iets te veel verchineest. Even later race ik met twee vrienden door de stad op zoek naar de locatie van de openingsceremonie van het Asia Arts Festival. In een stadion dat in Beijing niet zou misstaan blijken die avond 3 uur lang de grootste (en voor ons volledig onbekende) Chinese sterren op te treden. Zhengzhou heeft duidelijk zo zijn onverwachte kanten.
Flash forward naar de volgende dag waarin Marije in een spa dobbert waar visjes aan haar benen sabbelen. Ze knabbelen geduldig dode huidcellen weg, als je maar heel stil blijft liggen. Wat nog niet makkelijk is als er rond de 100 visjes aan je tenen zuigen.

Continue reading