Jordanie – Suiker in de woestijn

Na twee weken in Jordanië te hebben doorgebracht ben ik er nog steeds niet achter of dat land nou een positieve of negatieve invloed heeft gehad op mijn gesteldheid. De voornaamste impressie is dat ik continu van het ene uiterste naar het andere werd geslingerd.

Zo is uitslapen er in dit land helaas niet bij, al om vier uur ’s nachts wordt men er vriendelijk doch enigszins luid op geattendeerd dat er om half vijf gebeden hoort te worden. Na deze oproep volgt iets wat nog het meeste lijkt weg te hebben van het weerbericht en vervolgens alle mogelijke manieren om aan te geven hoe groot Allah is. (Hint: groot). Als je dan nog niet wakker bent dan maakt de haan die midden in de hoofdstad zijn kamp op heeft geslagen wel korte metten met je slaapaspiraties.

Ook je lichaam is twee weken lang confuus over wat het nu weer overkomt. Vers van het vliegveld voert onze allereerste taxichauffeur ons snoepjes en suikerzoete thee. Thee hoort hier gezet te worden met een theezakje, een paar takjes munt of tijm en minimaal 1 kop suiker per halve liter en wordt te pas en te onpas, in hotels, in winkels of in de woestijn, aangeboden. Terwijl mijn bloed kristalliseert als honing die te lang in het keukenkastje heeft gestaan wordt in het Turkse badhuis mijn opperhuid vakkundig en enigszins hardhandig weggescrubd, dat dan weer wel.

DSC03342

Continue reading