Apart

Midden in DC grijnst het drie meter hoge gezicht van Ahmadinejad me aan vanaf een voorbij rijdende bus. Even dacht ik aan een promotieactie van de Iraanse ambassade om de publieke opinie wat bij te stellen, maar bij nadere inspectie bleek het te gaan om een aanklacht tegen de hoeveelheid oliedollars die de VS uitgeeft. Sommige dingen zijn gewoon anders in dit land.

Bijvoorbeeld het weer. Zo ben ik in tropische regenwouden geweest waar het minder vochtig is dan in deze op het oog verder Westerse stad. Een rol beschuit is binnen een dag slof, keihard fruit rot zo de fruitschaal uit en ze kennen hier horizontaal inkomende regenbuien, die me de lenzen uit de ogen wegspoelen. Vreemd genoeg doet het klimaat mijn haar en nagels groeien als kool, maar dat kan wellicht ook ergens anders aan liggen. Ik heb me eerder lopen verwonderen over het scala aan toevoegingen in het eten en kan me voorstellen dat dat toch wel zo zijn bijwerkingen heeft.

De omgangsvormen zijn hier ook ietsje verschillend. Inmiddels lukt het me om in antwoord op het permanente “How are you?” met een glimlach “Good, how are you?” te zeggen, ook al heb ik de nacht ervoor niet geslapen of loopt een migraineaanval stampij te maken in mijn voorhoofd. Omarmde ik in China de lompheid door langdurige blootstelling hieraan, nu speur ik het metrostel af naar oudjes die op mijn plaats mogen zitten en murmel “Excuse me” als ik in de supermarkt voor iemand langs loop die het schap staat te analyseren. Allemaal gekopieerd van de lokale bevolking. Maar aan de andere kant rijdt de lokale bevolking je wel doodleuk van het zebrapad af.

En dan de uiterlijke dos en don’ts. Amerikanen stoppen veel meer moeite in hun voorkomen dan Nederlandse vrouwen. Iedereen zit strak in de make-up en bijna geen vrouw heeft haar haar niet diezelfde ochtend nog met een stijltang gladgetrokken. Maar toch loopt men doodleuk ’s ochtends met witte sportschoenen&sportsokken onder de nette kleren naar de metro. Leuke gympen zijn hier blijkbaar onbekend. De rubberen laarzen waar ik enigszins snoevend mijn neus voor ophaalde zijn echter geen misplaatste modegril. Als er vijf centimeter water op de weg staat blijkt het inderdaad lastig je voeten droog te houden.

Er zijn zeker zaken die ik ga missen aan de VS. Het absurde assortiment bij de Whole Foods, om mee te beginnen. En dat ik over mensen heen kan kijken bij een concert. Dat je in de boekhandel een boek kan vinden met de titel “Why evolution is correct”. En mijn favoriete ontbijtgranen, die ik na lang proberen en combineren heb samengesteld voor de ideale combinatie van zoetheid en crunch. Een ding dat ik niet zal missen zijn de o-zo-snoezige eekhoorntjes. Deze pluizige knaagdieren, die zich in de beplanting langs de weg naar de ambassade ophouden, zijn inmiddels niet schattig meer, maar gevaarlijk. Hun gewroet bovenin de eiken creëert een hagelbui aan projectielen op weg naar huis. En dan de gemiddelde binnentemperatuur. De airconditioning in menig gebouw staat zo hoog dat je armhaar vibrerend recht overeind staat. Vreemd genoeg gingen de meeste lezingen die ik op die manier heb bijgewoond over energie-efficiëntie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *