Ben ik de enige?

In een gesprek met een van mijn beste vriendinnen had ik de naam van haar studie compleet verkeerd, iets waar ik me 14 jaar later nog steeds voor geneer. Bij een andere vriend was ik in de tijd dat er heel veel mensen om mij heen afstudeerden even vergeten dat hij inmiddels ook tot die groep behoorde. En onlangs kwam ik erachter dat een goede vriendin niet in Tilburg, maar in Breda bleek te wonen, wat ik toch zou moeten weten aangezien ik haar daar heb opgezocht.

Studies, banen, relaties, verhuisbewegingen, het leven is gevuld met feiten. En sinds een paar jaar komen er steeds meer feiten bij om te onthouden; er zijn namelijk in mijn nabije omgeving de laatste drie jaar 19 kinderen geboren, en daar heb ik de kinderen van directe collega’s nog niet eens in meegenomen. Dat zijn heel wat namen en leeftijden waar ik me in kan vergissen. Gelukkig wordt het mij af en toe wat makkelijker gemaakt met onthouden. Zo ken ik inmiddels de baby’s Lucas, Luka, Loek, Quinn en Quin.

top-250-populairste-babynamen-2009

Ik ken nou eenmaal een beetje veel mensen. Familie van vaders en moeders kant, vrienden van de middelbare school, de studie, uit mijn verblijf in China, in de VS, collega’s en ex-collega’s van zes verschillende werkplekken, mensen van mijn vechtsport, vrienden van vrienden. Als ik een gok moet maken dan zou ik zeggen zo tussen de 300 en 400 mensen. Alleen mijn afdeling op werk telt al 150 mensen. Daarmee is meteen mijn Dunbarnummer gevuld. Dit nummer is de cognitieve grens aan het aantal personen waar je als individu een sociale relatie mee kan onderhouden en dit ligt gemiddeld zo rond de 150. Geen wonder dat ik steeds vaker van vrienden om mij heen hoor dat ze hun sociale netwerk inkrimpen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Waarmee ontvrienden een therapeutische bezigheid wordt.

Gelukkig wordt er niet van mij verwacht dat ik de werkplek, achternaam, namen van kinderen en huwelijkse status onthou van de jongen met wie ik eens per week samen op een bokszak sla. Als bij een schietschijf krijg je namelijk steeds minder punten voor het onthouden van feitjes van mensen die verder van je afliggen. Zo schaam ik me als ik bij een schoolvriendin de naam van haar oudste kind verhaspel, maar bij een collega die je niet vaak spreekt is het afdoende als je weet dat die persoon kinderen heeft.

schietschijf-met-pistool-a52-600x600

Naast de schier oneindige hoeveelheid persoonlijke details die je als mens moet bijhouden is zowat elke persoon daarnaast ook nog gezegend met de een of andere moeilijkheidsgraad. Voor sommige mensen zijn dit gezichten, voor anderen namen, en bij mij ligt het breekpunt bij “matter out of place”. Als ik iemand uit mijn sociale periferie tegenkom in een setting waarbinnen ik die persoon niet heb leren kennen, dan duurt het een minuut of 10 voordat ik weer weet waar ik de persoon in kwestie van ken. Zo heb ik ooit in de Intratuin wanhopig de conversatie op ambivalente zaken gehouden, totdat mij te binnen schoot dat ik met een werkcollega van een andere afdeling aan het praten was.

Gelukkig is er hulp! Sociale media zijn namelijk niet altijd een plaag, maar soms ook een handig middel om even je geheugen op te frissen. Even voor de zekerheid checken op facebook en ik durf weer zonder moeite te informeren naar kind/baan/echtgenoot van een vriend die ik in geen twee jaar gesproken hebt. Ik zeg “voor de zekerheid”, want eigenlijk weet ik het meestal wel. Het probleem is dat ik het een paar keer niet heb geweten, dan een stomme fout maak en nu mijn mond niet meer open durf te trekken als ik het niet 100% zeker weet. En dan krijg je conversaties waarin je gegijzeld bent door je vertwijfeling en niets benoemt (en, hoe is het om vader te zijn?) zodat je gesprekspartner nietsvermoedend de feiten kan invullen.

funny-elephants-never-forget-or-forgive-knife-comic-pics

Een tweede hulpbron is mijn secundair geheugen in de vorm van goede vriendin Jellie, wier geheugen zo fenomenaal is dat zij vaak een beter idee heeft van wat er gebeurd is in mijn leven dan ikzelf. Nooit heb ik haar op een fout kunnen betrappen. Ook mijn moeder heeft deze lichte vorm van hyperthymesia en kent de vrienden van mij en mijn broers uit onze verhalen inmiddels beter dan wijzelf.

In hoeverre word je op vergeetachtigheid afgerekend? Krijgen mensen die feiten vergeten evenveel punten aftrek als mensen die deze feitjes wel uit hun blote hoofd kunnen oplepelen aan pluspunten krijgen? Heeft het minder waarde als je ze van te voren nog even moet checken? Of juist meer omdat je het belangrijk vindt om het goed te hebben? Is het een vorm van desinteresse als bepaalde feitjes uit je hoofd wegglijden, of siert het je juist dat je het blijft proberen? Feit blijft dat ik nog steeds goede vrienden ben met de mensen uit de eerste alinea.

13 thoughts on “Ben ik de enige?

  1. Je bent zeker niet de enige hoor! Ik heb vooral problemen met het onthouden van namen. Dan zie ik een collega met wie ik al even niet meer heb samengewerkt en dan kom ik maar niet op de naam, soms erg beschamend :P. Zit misschien in de familie?

    • Beter namen dan gezichten, want dan herken je ze in ieder geval! Misschien is het wel een familietrekje inderdaad!

  2. Wat een herkenning!
    Door al die Facebook-vrienden maak je het allemaal nog veel ingewikkelder. Een vriend van mij (een van de weinige echte) spreekt chargerend over “Ik heb een hekel aan mensen”, waarmee hij wil aangeven dat er maar een paar mensen toe doen. Ik denk dat ik het met hem eens ben.

    • Ik heb begrepen dat je het beste in een relatie kunt zijn met iemand die aan dezelfde mensen een hekel hebt. Waarschijnlijk geldt dat ook voor vriendschappen.

  3. Och, wat jou overkomt, overkomt anderen ook. Zoals jouw contacten/kennisen/vrienden, vul maar in. Zoals mij. Gelukkig heb ik Harald als geheugenbank. Mooi toch dat je zoveel contacten hebt!

    • Jeetje, hoe meer feedback ik krijg, hoe meer ik denk dat het óf in de familie zit, óf dat ik toch geen uitzonderingssituatie ben

  4. Prachtige blog en geloof me, ook voor mij herkenbaar.
    Gewoon een algemeen probleem…maar door jou leuk opgelost.

    • Jij ook al? Dan hoef ik mij helemaal niet te schamen 🙂 Maar wie moet ik het dan vragen als ik het niet meer weet?

      • Methode 1 heb je al omschreven, tactisch er omheen draaien tot je weet wie je voor je hebt.
        Methode 2 is aangeven dat je tot je spijt even niet op de naam kunt komen. Heb je de naam, dan ken je de verhalen die erbij horen.

        • Volgens mij valt het dan nog wel mee. Als ik van iemand de naam kwijt ben dan zit die persoon zover in mijn periferie dat ik ook geen verhalen weet die erbij horen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *