The Land of Fire, en hoe Marije gedeporteerd werd uit Azerbeidzjan

Een bezoekje aan Baku voelt af en toe als een uitstapje aan de 22ste eeuw. Het beste wat oliegeld kan kopen leidt tot interactieve displays waar de meeste westerse musea een puntje aan kunnen zuigen en digitale projecties waarvan ik nog niet wist dat ze al mogelijk waren. Boven Baku torenen de Flame Towers uit, die ’s nachts oplichten in realistische vlammen, gigantische voetballers of een wapperende Azerbeidjaanse vlag.

Baku Flame Towers

Baku Flame Towers

Heel Baku is voorzien van enkelbrekend hoge stoepranden zodat de Maserati’s en Landrovers van de oliegelddynastieën de stoep aanvegende, in schort gehulde baboesjka’s niet van de sokken kunnen rijden. En alles, maar dan werkelijk alles, is hier vernoemd naar oud-president (& oud-KGBer) Heydar Aliyev; straten, boulevards, centra, pleinen, musea, parken en natuurlijk het vliegveld. Maar goed, de man heeft dan ook 23 jaar over het land geregeerd, daar staat blijkbaar wat tegenover. Zijn kleindochter heeft hier een voorbeeld aan genomen, want zij staat namelijk, aanzienlijk gephotoshopt, op alle plastic zakken.

Continue reading

Georgië en Armenië

Op vakantie zijn er vijf dingen belangrijk:
1. Hebben ze daar een beetje ok eten?
2. Hoe zijn de mensen?
3. Met wat voor taal moet je uit de voeten?
4. Wat valt er te zien?
5. Hoe staat het met het vervoer?
Daarom hierbij Georgië en Armenië, in vijf categorieën:
Kazbegi - Georgie

Kazbegi – Georgie

Eten:

De Churchkhela. Ook wel bekend onder de naam “Georgian Snickers”. Walnoten gehuld in wat ik alleen kan beschrijven als biologisch afbreekbaar plastic en een Churchkhela vertoont een verdachte gelijkenis met het eindresultaat van een lang constipatietraject. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het ons de hele week heeft gekost voordat we een Georgiër aantroffen die een Georgische Snicker at. Georgiërs specialiseren zich verder in Katchapuri, “kaastaarten”, verschillende variaties op het thema deeg+kaas. Ook eet men graag Kinkalis, in bouillon gekookte miniatuur bapao’s. Eigenlijk is het meestal toch te warm om te eten. Gelukkig is wijn in Georgië volksdrank nummer 1, en onze taxichauffeur in Tbilisi stopt dan ook even om zijn zelfgestookte wijn te laten proeven uit een colafles in de kofferbak.
Georgische snickers

Georgische Snickers

Continue reading

Jordanie – Suiker in de woestijn

Na twee weken in Jordanië te hebben doorgebracht ben ik er nog steeds niet achter of dat land nou een positieve of negatieve invloed heeft gehad op mijn gesteldheid. De voornaamste impressie is dat ik continu van het ene uiterste naar het andere werd geslingerd.

Zo is uitslapen er in dit land helaas niet bij, al om vier uur ’s nachts wordt men er vriendelijk doch enigszins luid op geattendeerd dat er om half vijf gebeden hoort te worden. Na deze oproep volgt iets wat nog het meeste lijkt weg te hebben van het weerbericht en vervolgens alle mogelijke manieren om aan te geven hoe groot Allah is. (Hint: groot). Als je dan nog niet wakker bent dan maakt de haan die midden in de hoofdstad zijn kamp op heeft geslagen wel korte metten met je slaapaspiraties.

Ook je lichaam is twee weken lang confuus over wat het nu weer overkomt. Vers van het vliegveld voert onze allereerste taxichauffeur ons snoepjes en suikerzoete thee. Thee hoort hier gezet te worden met een theezakje, een paar takjes munt of tijm en minimaal 1 kop suiker per halve liter en wordt te pas en te onpas, in hotels, in winkels of in de woestijn, aangeboden. Terwijl mijn bloed kristalliseert als honing die te lang in het keukenkastje heeft gestaan wordt in het Turkse badhuis mijn opperhuid vakkundig en enigszins hardhandig weggescrubd, dat dan weer wel.

DSC03342

Continue reading

Argentinië in twee bedrijven

In een nieuw land ontdek je altijd leuke en minder leuke zaken. Voor deze blogpost heb ik die zaken nou eens volledig van elkaar gescheiden, zodat je beeld van Argentinië zal afhangen van welke categorie je wil lezen.

Categorie 1: Argentinië is een rotland! Want:

1. Iedereen staart ongegeneerd naar je voorgevel.

2.  In hun poging om toeristen zo ver mogelijk uit te knijpen is er op binnenlandse vluchten een extra toeslag vereist die hoger is dan de originele ticketprijs. En dit wordt doodleuk extra berekend nadat je je ticket al geboekt en betaald hebt. En dan is in een keer je ticket daarmee in plaats van 230 euro, 460 euro. En dat twee keer, en bedankt. Al weet ik de tweede keer de man bij de incheckbalie af te leiden door met mijn openvallend shirt voorover buigend mijn bagage op de band te leggen en zo de toeslag te ontlopen (zie puntje 1).

3. De inflatie gaat zo hard dat waar de Lonely Planet twee jaar geleden nog aanraadde om niet-afgeronde bedragen te pinnen, zoals 690 peso, ik nu rustig een paar duizend peso uit de muur trek omdat ik er toch zo doorheen ben.

Buenos Aires

Continue reading

Leven op Lombok

Om verre plaatsen te bezoeken hoef je niet naar het buitenland te gaan. Hartje Istanbul heeft namelijk vlak voor mijn deur een dependance opgericht. Als ik op zaterdagochtend met een grote boodschappentas de Kanaalstraat inloop komt de Constantinopel-sfeer mij tegemoet walmen.

Deze hangt als wierook tussen de bloemenwinkel waar de planten in de vorm van een gedrapeerde tuin de open deur uit golven, het pand met veel te dure mozaïeklampen van gebrand glas, de kledingzaak waar de enkellange Marokkaanse feestjurken in zuurstokkleuren achter de etalageruit pronken en de 101-spullenwinkel gespecialiseerd in tajines, felgekleurd tafelzeil en schotelantennes.

Waar Iraanse winkeliers bakken met kruiden uitladen en slalommende fietsers in ruil voor de bijna-botsing een vleugje mintlucht krijgen, vervolmaakt de geur van versgebakken Turks brood van de Iraakse bakker het Oosters paradijsje in Utrecht waar Scheherazade graag haar boodschappen zou hebben gedaan.

specerijenwand

Continue reading