Haat-liefde verhouding

Het eerste dat je nodig hebt als je hier tv wil kijken is niet de afstandsbediening, maar een boek. Om tijdens de reclame die elke 5 minuten voorbij komt iets te doen te hebben. Het tweede dat je nodig hebt is inderdaad de afstandsbediening, want daar wil je de muteknop van binnen handbereik hebben. Spotjes waarin een 9-persoonsauto wordt aangeprezen als “kunnen ook 2 mensen in!”, een oproep om mee te doen aan het credit card bailout programma of Snoopy met de nieuwste levensverzekering. De meest debiele spotjes, die je in Europa gelukkig bespaard blijven door andere wetgeving, zijn degene waarmee medicijnen aan de man worden gebracht, welke eindigen met een lange lijst aan mogelijke bijwerkingen. Dat dit geen overbodige luxe is realiseerde ik me toen ik de antireclame zag voor een middel tegen acne, dat blijkbaar de nodige extreme bijwerkingen heeft waardoor ex-gebruikers nu miljoenen claimen van de fabrikant. Het spotje was dan ook niet van de producent, om gebruikers te waarschuwen die het misschien nog in het medicijnenkastje hebben staan, maar van de advocaat die uit het ongemak al vele miljoenen wist weg te slepen.

Kijk ik nou wel eens tv? Tuurlijk, maar bij een film als Lord of the Rings heb ik eerder mijn boek uit dan de film afgekeken. Eigenlijk lukt het me alleen om op de bank te blijven zitten als ik tegelijkertijd mijn email bijwerk of stukjes schrijf voor mijn weblog…
Voor tv-programma’s hanteer ik een ander beleid, dan kies ik twee shows die ik leuk vind en tijdens de reclame zap ik van de een naar de ander. Voor een activiteit die zo relaxt hoort te zijn als tv-kijken is het al met al daardoor nog best vermoeiend. Maar af en toe kom je juweeltjes tegen. Een van mijn favoriete kanalen van de 1952 is namelijk Food Netwerk. Daar hebben ze het programma Iron Chef, waarin topkoks het tegen elkaar opnemen door real time in een uur een 5-gangen maaltijd op tafel te zetten met in elk gerecht een vooraf bepaald ingrediënt verwoven. Laatst was het truffels, de keer daarvoor citrus. Ik heb inmiddels geleerd dat er een citrusvrucht bestaat die Buddha’s hand heet (http://en.wikipedia.org/wiki/Buddhas_hand) en een truffel die groeit op de buitenkant van maïskorrels (http://en.wikipedia.org/wiki/Corn_smut) .

Ze houden hier sowieso nogal van het wedstrijdelement, zoals in de show waarin taartenbakkers het uitvechten. Daarbij gaat het niet om de smaak, het bakken van de cake komt niet eens in beeld. Nee, het gevecht vindt plaats al kleiend met grote lappen gekleurde fondant, welke in allerhande vormen om de met dikke crème ingesmeerde cake worden gevouwen en geplooid, tot er een jurk, teddybeer of rendier uit komt. Dan liever Cupcake Wars! Daar gaat het tenminste om de smaak, zoals in de opdracht; creëer een cupcake geïnspireerd op het dieet van een olifant. Cupcakes zijn hier de nationale specialiteit en heel Amerika is bespikkeld met cupcakewinkeltjes waar ze de minicakejes met een dakje van crème verkopen, in smaken variërend van tequila tot kardemom. In een land dat zo gefascineerd is door eten kan ik ook niet achterblijven, en tijdens mijn bijna dagelijkse tripje naar de Whole Foods speur ik de schappen af naar wat ze nu toch weer dat enorme gebouw hebben weten binnen te slepen. Laatst vond ik de plucot, een kruising tussen een plum en een apricot. En paarse boerenkool. En hondenijs. Voor de verduidelijking, dat is bestemd voor honden, niet gemaakt van. Die laatste heb ik uiteraard maar overgeslagen, maar ik wacht nog steeds op een goede gelegenheid om de struisvogeleieren uit te proberen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *