Het meisje in de kelder

Aldus de dochter van mijn huisbazin. “Ben jij het meisje dat bij ons in de kelder komt wonen?” Tien minuten in de VS en ik voel me nu al alsof ik in een film rondloop. De praktijk is een stuk minder verontrustend, mijn kelderappartement kent zijn eigen ingang en is zeker twee keer zo groot als mijn huis in Utrecht.

Mijn jetlag haalde mij vanochtend voor 7-en uit mijn bed, waarna ik besloot om mijn dag dan maar goed te besteden en een winkel te zoeken waar ze eten en schoonmaakspullen verkopen. Die is er, ter grootte van een klein dorp zelfs. Waar ik kennis heb gemaakt met het fenomeen dat je nooit genoeg keuze kunt hebben. Ik heb ze geteld, er waren 30 (!) soorten humous. Met citroen, gerookte paprika, organisch, knoflook, extra goed gemalen en het zou me niet verbazen als er eentje met chocolade tussen zat. Vreemd genoeg strekt dit fenomeen zich uit naar andere facetten van consumptiegedrag. Zo zijn er zeven verschillende versies van Moby Dick verkrijgbaar bij de boekhandel, waarvan ik aanneem dat de inhoud allemaal hetzelfde is. Hoe kunnen al die verschillende producenten zich bedruipen? En hoe kun je als consument in godesnaam een keuze ertussen maken? Ik begon na een paar minuten in de winkel tunnelvisie te ontwikkelen om tenminste mijn boodschappen te kunnen doen. Al ga ik graag mijn hobby uitoefenen van het bezoeken van buitenlandse supermarkten als ik wat meer tijd heb.

Verder heeft de VS binnen 24 uur al beslag weten te leggen op mijn DNA door de agressieve wervingscampagne van ettelijke tientallen scholieren voor beenmergregistratie (“honk if you hate cancer” ), mag ik met mijn A2 visum doodleuk de vingerafdrukkensectie omzeilen en heb ik ernstig overwogen girlscout cookies aan te schaffen.

Na een paar keer met de metro te zijn gegaan vraag ik me af of roltrappen zo langzaam gaan omdat mensen dan minder snel een ongeluk krijgen en dus niemand aanklagen of dat dit een tactiek is van de overheid om mensen te laten traplopen.
Enfin, de zon schijnt, de sneeuwhopen langs de kant van de weg zijn niet meer noemenswaardig te noemen en morgen ga ik de tourist uithangen. Tot zover een leuke stad, op het zwembadwater uit de kraan na.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *