Leven op Lombok

Om verre plaatsen te bezoeken hoef je niet naar het buitenland te gaan. Hartje Istanbul heeft namelijk vlak voor mijn deur een dependance opgericht. Als ik op zaterdagochtend met een grote boodschappentas de Kanaalstraat inloop komt de Constantinopel-sfeer mij tegemoet walmen.

Deze hangt als wierook tussen de bloemenwinkel waar de planten in de vorm van een gedrapeerde tuin de open deur uit golven, het pand met veel te dure mozaïeklampen van gebrand glas, de kledingzaak waar de enkellange Marokkaanse feestjurken in zuurstokkleuren achter de etalageruit pronken en de 101-spullenwinkel gespecialiseerd in tajines, felgekleurd tafelzeil en schotelantennes.

Waar Iraanse winkeliers bakken met kruiden uitladen en slalommende fietsers in ruil voor de bijna-botsing een vleugje mintlucht krijgen, vervolmaakt de geur van versgebakken Turks brood van de Iraakse bakker het Oosters paradijsje in Utrecht waar Scheherazade graag haar boodschappen zou hebben gedaan.

specerijenwand

Aan al die mensen die de vertrouwde AH-boodschappenomgeving eens willen verlaten: kom zaterdag tegen een uurtje of 10 ‘s ochtends in Lombok boodschappen doen. Er is misschien geen parkeerplek, maar dat geeft niet, want de locals zetten hem ook gewoon midden op de weg stil om een kletspraatje te maken met een oude bekende. Een half uurtje dubbel geparkeerd staan kan dus geen kwaad, maar zet wel voor de zekerheid twee kinderen met een portie baklava in hun knuistjes op je achterbank voor een authentiek effect. De overdaad aan winkels schrikt misschien wat af, maar er is een geheime indeling. Je hebt:

  • Categorie I: de el-cheapo-groentewinkels, vaak gecombineerd met slagerij. Hier worden met bebloede handen je nectarines afgewogen, die een houdbaarheid blijken te hebben van een bak vanille-ijs op een hete zomerdag.
  • Categorie II: de groente-groentewinkels, die van plantaardige producten hun specialisme hebben gemaakt en van vloer tot dakrand gevuld zijn met waren van AH kwaliteit. Ook vaak goed voor dubieuze frisdranken uit het Midden-Oosten, feloranje kaassnacks en oranjebloesemsiroop. (Mijn jarenlange favoriet was de winkel met de groene luifel op Kanaalstraat 73.)
  • Categorie III: de speciaalzaak-groentewinkels, half gevuld met groente, half met noten/olijven/filodeeg/interessante-producten-uit-het-thuisland-van-de-eigenaar. Ietsje duurder dan categorie II, maar zowel kwaliteit als aanbod overtreft de AH.

Gedurende de loop der jaren ben ik steeds een categorie opgeschoven en uiteindelijk in de specialistenwinkels verzeild geraakt. Het gevaar van de specialistenwinkels ligt hem echter in de “bijkoop”. Naast essentiële boodschappen als appels, aardappels en knoflook kom ik met regelmaat thuis met zaken als witte gazpacho, paddenstoelenbouillon, ingeblikte baba ghanoush (gerookte aubergine), olijven met munt of diepvriessamosa’s. Om er vervolgens verslaafd aan te raken.

Mijn onovertroffen favoriet is inmiddels Perse Polis*. Deze zaak heeft boodschappen doen tot een ware kunstvorm weten te verheffen. Ooit wel eens palmsuiker of ingeblikte mangostenen willen kopen? Hier is je kans. In deze Iraanse winkel kun je daarnaast ook op z’n Oud-Hollands waren per gewicht kopen en zelf zakjes vullen uit een wand met 40 keuzeopties; gedroogde mango, hazelnoten in pure chocolade, 10-kleurenpasta, speltkoekjes, muesli, risotto, het kan allemaal in de zakjes gelabeld “koop bulk en bespaar”. Weggestopt achterin de winkel is het Iraanse hoekje, met gedroogde limoenen, grote zakken met gedroogde munt, en ingeblikte rariteiten als schapenkoppen of eend in granaatappelsap met walnoten.

En ook al heb ik daar niks nodig, ik loop altijd even langs de Oosterse geuren verspreidende specerijenwand, waar tot 2 meter hoog kruiden van over de hele wereld staan opgestapeld, van complete nootmuskaatnoten tot het Israëlische sumak en van kardemompeulen tot de mysterieus genaamde kentaurnoten. In de rij voor de kassa sta je naast de bakken met echte volvette schapenfeta, drijvend in bremzout water, waar het personeel met liefde een homp vanaf snijdt. En als je aan de beurt bent om af te rekenen, vraag dan even om een vanillepeul, want het woord vanillestokje impliceert een uitgedroogd stukje hout, terwijl de massieve peulen van Perse Polis zelfs in plastic gewikkeld nog je hele keukenkast naar vanille laten ruiken

Inmiddels kijkt zelfs het winkelpersoneel van Perse Polis af en toe ook een beetje verwonderd naar wat ik allemaal op de lopende band neerleg, mede omdat ik me heb voorgenomen elke zaterdag minstens 1 ding te halen wat ik nog niet ken. Maar zolang ik niet aan het reizen ben in het buitenland, haal ik alles uit mijn wekelijkse bezoekje aan Istanbul.

*De eigenaar van Persepolis/Perse Polis/Perse-Polis volgt mijn blog nog niet


9 thoughts on “Leven op Lombok

  1. Een groot voordeel van jouw “Istanbul” is het ontbreken van buitenproportioneel ongedierte. Ik denk dat ik maar ga verhuizen.

  2. Jeeeeeh, Lombok roels de pan uit!
    Vergeet je ook niet af en toe te kijken bij de Best Buy Bazaar? Het ideale kadootje-koop-maar-ik-zoek-ook-een-nieuwe-mopemmer-winkeltje.

    • Die staat erin als het 101 dingen winkeltje. Tupperware, bakblikken en wind chimes onder een dak 🙂

  3. Zelfs ik, zonder smaak- en reukvermogen, kan me tijdens het lezen van jouw beschrijvingen bijna de geuren en smaken voor de geest halen! Met hartelijke dank hiervoor!

  4. Heerlijk stukje. Probeer eens bij Perse Polis of ze ook iets hebben van recepten. In de Iraanse keuken koken ze rijst met sinaasappelschillen: verrukkelijk! Ervaring uit Teheranistan in Los Angeles….

    • Klinkt goed! Ik heb al gedroogde Iraanse limoenen gevonden die ik nog steeds moet leren gebruiken. Misschien gooi ik ze wel door de rijst 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *