Nacht overdag

Doe je ogen dicht. Richt je blik naar de hemel. Open je ogen en in plaats van een helverlichte blauwe lucht met een felle zon hangt er een stralend zwart hemellichaam. Sterren vlak er naast twinkelen lustig, de hemel is roze gekleurd en het licht heeft een diepe gele kleur aangenomen. Onder je voeten knarsen de stenen van de rotswoestijn, die kilometers doorgolft totdat hij in de verte in bergen overgaat. Voor die 1 minuut en 56 seconden op een andere planeet wil ik wel 3000 km reizen.

Urumqi is gelegen in de provincie Xinjiang. Op 4 uur vliegen van Beijing en twee tijdzones verwijderd (maar wel gehoorzamend aan Beijing-tijd) is deze stad eigenlijk niet meer Chinees te noemen. Laten de oorspronkelijke bewoners dat nou ook vinden, een mening die de laatste tijd steeds meer kracht bij wordt gezet met explosieven. De Oeigoeren, met hun Turks aandoende uiterlijk en vaak lichtgekleurde ogen, zijn tegenwoordig in de minderheid vanwege het agressieve Chinese emigratiebeleid naar deze verafgelegen provincie. Dit valt te merken in de badkamertegelarchitectuur die inmiddels alom aanwezig is en de Chinese meisjes in minirokjes die sterk afsteken tegen de gehoofddoekte en soms zelfs zwaar gesluierde lokale vrouwen. Urumqi was echter niet ons uiteindelijk doel. Dit lag namelijk ruim 800 km oostelijker. Het plaatsje Yiwu zou de minste kans op bewolking combineren met een lange eclipstijd. Met de nachttrein reisden we naar Hami, alwaarna een daar op dubieuze manier verkregen auto (een van mijn vrienden werkt voor een man wiens oom de burgemeester van Urumqi is) ons nog eens 300 km verderop bracht, door een landschap dat elk half uur scheen te veranderen. Van zandwoestijn naar glooiende teletubbieheuvels naar bosachtige kloven naar steenwoestijn. En daar ving het grote wachten aan. Chinezen zouden Chinezen niet zijn als ze niet pontificaal in Yiwu een ontzettend lelijk eclipscentrum hadden neergezet. Aangezien de opening daarvan zou samenvallen met de eclips en de bijbehorende licht- en geluidsshow ons gestolen kon worden trokken we de woestijn in om op een heuveltje de eclips af te wachten. Gedurende een uur werd de zon meer en meer opgegeten door de maan, terwijl ik de wolken angstig in de gaten hield. Slechts vijf minuten voor de totale eclips stond Marije op en neer te springen in de hoop dat dit de wolken zou verdrijven. En wonder boven wonder kwam de zon nog geen minuut voor de eclips volledig uit de wolken tevoorschijn. En wat er om 19.08 gebeurde was met geen pen te beschrijven, al heb ik een poging gewaagd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *