VS of China?

Tussen de grootste kapitalistische en communistische grootmacht op de wereld zijn er vreemd genoeg de nodige gelijkenissen. Zo hebben beide de decoratieve kwaliteiten van boerenkool gerealiseerd in openbare bloemperkjes.

En net als in China is het water hier niet te drinken, al valt er met een filter vaak nog wat van te maken.
In China heb ik mij vaak verwonderd over hoeveel vrouwen daar pantysokjes dragen in open schoenen. Ik heb er zelfs foto’s van. Maar in de VS lopen ze ook doodleuk met witte opgetrokken sportsokken onder een korte broek. Ook andere delen van het lichaam worden op aparte manieren geëtaleerd aan beide kanten van de planeet. In het Oosten had je de man-kini, het optrekken van een T-shirt zodat de blote (mannen)buik kan afkoelen. Maar hier voert men dat idee nog wat extremer door; langs de Washington Mall joggende mannen doen dat vaak in hun blote (bezwete en soms zwaar behaarde) bovenlichaam.

Continue reading

Zuidoost Azie – Vervoer

Het begint met een boot uiteraard, want ik zat op een eiland. Een eiland waar ik graag nog een paar weken langer was gebleven. Een uur lang over het azuurblauwe water, langs de mangrovebossen, schepen passerend die de was buiten hebben hangen. Eenmaal op de kade wil een motortaxi mij voor 60 baht wel naar het busstation brengen. Met mijn rugtas tussen ons ingeklemd suizen we onverantwoord en zonder helm door de warme lucht. Bus 1 brengt me vervolgens naar Takuapa, waar enkele minuten wachten genoeg is voor de volgende bus naar Surat Thani. Daar kunnen ze op het Drentse platteland een puntje aan zuigen. Bijna 6 uur na vertrek kom ik aan op het treinstation.

Continue reading

Postduif

Nou kan ik natuurlijk weer een verhaal gaan ophangen over hoe je in het zwembad de Chinezen net zo hard hoort rochelen als op straat. Of over de bijtende kou in Beijing en mijn plannen om te kijken of ik bij het Zomerpaleis kan gaan schaatsen. Maar wat ik eigenlijk wil vertellen is dat ik 18 januari weer in Nederland zal zijn. 5 Januari verruil ik China voor Cambodja al waarna de KLM 2 weken later mij via Bangkok weer naar huis zal brengen. Terug in dit theater, na een afwezigheid van anderhalf jaar. Tot gauw!

De positieve kanten van een expatbestaan

De hoeveelheid problemen waar je in China tegenaan loopt is omgekeerd logaritmisch gerelateerd aan hoe goed je het Chinees machtig bent. Voordat ik Chinees begon te leren moest ik bij alles wat ik wilde doen vooraf bedenken waar de moeilijkheden zouden kunnen ontstaan. Dus bij een bezoek aan het management van mijn appartementencomplex vroeg ik mijn collega’s om een briefje met daarop het probleem in het Chinees uitgeschreven. Als vegetariër je Chinese wat-en-hoe vergeten en terecht komen bij een restaurantje zonder plaatjes op het menu is vragen om moeilijkheden. Vrienden kunnen alleen bezocht worden als het Chinese adres bekend is óf je de chauffeur de weg kan wijzen.
Spreek je echter eenmaal Chinees, dan blijken sommige zaken in China een eitje vergeleken met het Westen.

Continue reading

Wat een week! Een toneelstuk in 3 bedrijven

De onverwachte kanten van Zhengzhou
Uit principe sla ik hard de deur van de taxi dicht die het waagt 10 kwai te vragen voor een ritje van 7. Hierbij volledig uit het oog verliezend dat de regen dreigt los te barsten en er bijna geen taxi te bekennen is. Toch iets te veel verchineest. Even later race ik met twee vrienden door de stad op zoek naar de locatie van de openingsceremonie van het Asia Arts Festival. In een stadion dat in Beijing niet zou misstaan blijken die avond 3 uur lang de grootste (en voor ons volledig onbekende) Chinese sterren op te treden. Zhengzhou heeft duidelijk zo zijn onverwachte kanten.
Flash forward naar de volgende dag waarin Marije in een spa dobbert waar visjes aan haar benen sabbelen. Ze knabbelen geduldig dode huidcellen weg, als je maar heel stil blijft liggen. Wat nog niet makkelijk is als er rond de 100 visjes aan je tenen zuigen.

Continue reading