De positieve kanten van een expatbestaan

De hoeveelheid problemen waar je in China tegenaan loopt is omgekeerd logaritmisch gerelateerd aan hoe goed je het Chinees machtig bent. Voordat ik Chinees begon te leren moest ik bij alles wat ik wilde doen vooraf bedenken waar de moeilijkheden zouden kunnen ontstaan. Dus bij een bezoek aan het management van mijn appartementencomplex vroeg ik mijn collega’s om een briefje met daarop het probleem in het Chinees uitgeschreven. Als vegetariër je Chinese wat-en-hoe vergeten en terecht komen bij een restaurantje zonder plaatjes op het menu is vragen om moeilijkheden. Vrienden kunnen alleen bezocht worden als het Chinese adres bekend is óf je de chauffeur de weg kan wijzen.
Spreek je echter eenmaal Chinees, dan blijken sommige zaken in China een eitje vergeleken met het Westen.

Continue reading

Marije in Europa

Terwijl het vliegtuig landde in Wenen zag ik mijn eerste zonsondergang sinds juli. Door de vervuiling, de eeuwige bewolking en de hoge gebouwen zijn de spectaculaire kleuren die je in Europa voorgeschoteld krijgt in China ver te zoeken.

Vanwege de verhalen die ik gehoord had was ik eigenlijk een beetje bang dat ik opgezadeld zou worden met 8 verwende Chinese officials. Maar hoe anders is de werkelijkheid; ze zijn niet veeleisend, helpen me met mijn bagage en proberen continu gezellige kletspraatjes aan te knopen. Ok, het helpt wel dat ik Chinees kan brabbelen, maar wat een verschil met mijn verwachtingen.

Continue reading

Ach, China

Ik wil naar een land waar ik niet eerst mijn stoel schoon hoef te maken voordat ik erop kan zitten vanwege al het vuil dat er in één nacht op is neergedaald. Een land waar de taxi’s niet ruiken naar de knoflook die de chauffeur die ochtend geconsumeerd heeft. Waar een gesprek niet klinkt als een wedstrijdje afsnauwen, waar alles wat gemeenschappelijk aangeraakt wordt niet vet vet vet is. Waar geen tafels op scheenbeenhoogte worden gefabriceerd, waar mensen kijken voordat ze de straat over lopen, dezelfde 5 reclames niet een jaar lang de enige op tv zijn, waar sproeten mooi zijn en waar eten niet samengevat kan worden met de algemene beschrijving “prut”.

Continue reading

Uw verslaggever ter plaatse

Lang leve de indoctrinatie door de regering! Ik ben in China nog nooit zo beleefd bejegend als nu ten tijde van de Olympische Spelen. Heeft dit iets te maken met de richtlijnen voor “omgaan met buitenlanders” die de overheid heeft uitgedeeld? Deuren die normaal achter konten dichtvallen worden nu opengehouden, bij het uit de lift stappen wordt mij vriendelijk kenbaar gemaakt dat ik dit als eerste mag doen en bij een bezoekje aan de bank wordt het witte gezichtje meteen naar de balie geleid, in plaats van een nummertje te moeten trekken en een half uur te wachten.

Continue reading

Pre-Olympisch Beijing

Groot was mijn verbazing maandag toen de hele omgeving van mijn kantoorgebouw (niet toevallig gelegen op een strategische locatie in Beijing) van puinveld en krottenwoningen was omgetoverd in park. Compleet met bomen en bloemperken. En dan hebben we het over een gebied van ongeveer vier voetbalvelden. In twee weken! Zal dit na de Spelen weer tot puin vervallen en het gras verdorren? Op straat zie je nu ook de vrijwilligers die de verwachte instroom aan buitenlanders moeten helpen hier hun weg te vinden. De strepen op de weg hebben een likje verf gekregen, overal staan nieuwe verkeersborden en de verkeersregelaars hebben sinds kort vrolijk gekleurde vlaggetjes. De enige manier om niet elke 10 seconden het Olympische Spelen logo of “Beijing 2008” te zien is met je ogen dicht fietsen. De lucht lijkt zelfs wat schoner, maar wie het wil nazoeken ten tijde van de Spelen verwijs ik door naar www.beijingairquality.cn.

Continue reading