The Land of Fire, en hoe Marije gedeporteerd werd uit Azerbeidzjan

Een bezoekje aan Baku voelt af en toe als een uitstapje aan de 22ste eeuw. Het beste wat oliegeld kan kopen leidt tot interactieve displays waar de meeste westerse musea een puntje aan kunnen zuigen en digitale projecties waarvan ik nog niet wist dat ze al mogelijk waren. Boven Baku torenen de Flame Towers uit, die ’s nachts oplichten in realistische vlammen, gigantische voetballers of een wapperende Azerbeidjaanse vlag.

Baku Flame Towers

Baku Flame Towers

Heel Baku is voorzien van enkelbrekend hoge stoepranden zodat de Maserati’s en Landrovers van de oliegelddynastieën de stoep aanvegende, in schort gehulde baboesjka’s niet van de sokken kunnen rijden. En alles, maar dan werkelijk alles, is hier vernoemd naar oud-president (& oud-KGBer) Heydar Aliyev; straten, boulevards, centra, pleinen, musea, parken en natuurlijk het vliegveld. Maar goed, de man heeft dan ook 23 jaar over het land geregeerd, daar staat blijkbaar wat tegenover. Zijn kleindochter heeft hier een voorbeeld aan genomen, want zij staat namelijk, aanzienlijk gephotoshopt, op alle plastic zakken.

Continue reading

Georgië en Armenië

Op vakantie zijn er vijf dingen belangrijk:
1. Hebben ze daar een beetje ok eten?
2. Hoe zijn de mensen?
3. Met wat voor taal moet je uit de voeten?
4. Wat valt er te zien?
5. Hoe staat het met het vervoer?
Daarom hierbij Georgië en Armenië, in vijf categorieën:
Kazbegi - Georgie

Kazbegi – Georgie

Eten:

De Churchkhela. Ook wel bekend onder de naam “Georgian Snickers”. Walnoten gehuld in wat ik alleen kan beschrijven als biologisch afbreekbaar plastic en een Churchkhela vertoont een verdachte gelijkenis met het eindresultaat van een lang constipatietraject. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het ons de hele week heeft gekost voordat we een Georgiër aantroffen die een Georgische Snicker at. Georgiërs specialiseren zich verder in Katchapuri, “kaastaarten”, verschillende variaties op het thema deeg+kaas. Ook eet men graag Kinkalis, in bouillon gekookte miniatuur bapao’s. Eigenlijk is het meestal toch te warm om te eten. Gelukkig is wijn in Georgië volksdrank nummer 1, en onze taxichauffeur in Tbilisi stopt dan ook even om zijn zelfgestookte wijn te laten proeven uit een colafles in de kofferbak.
Georgische snickers

Georgische Snickers

Continue reading

Feest der herkenning!

Treinrijden is net als paardrijden: hoe vaker je het doet, hoe beter je wordt. De geoefende treinreiziger wint dan ook bijna altijd van de weekendreiziger. Elke werkdag in de trein zitten leert namelijk in een handomdraai inschatten of je op het klapstoeltje in het tochtige tussendeel moet gaan zitten of dat er verderop nog een zitplek vrij zal zijn. Dat je het beste op de stoel met kauwgomvlekken kunt plaatsnemen dan naar de volgende coupe te lopen. En dat je beter kunt vragen om de volgepakte zitplek leeg te ruimen in plaats van een wedstrijdje te houden met je medepassasiers die zich uit tegengestelde richting naar het enige andere overgebleven vrije stoeltje bewegen.

zucht

Continue reading

Japan – Maryokan

Ik ben van plan een Japans hotel, een ryokan, te openen. Dit om alle briljante gemakken en vindingen waar je in Japan tegenaan loopt op een juiste manier te etaleren. Zo heeft mijn ryokan om te beginnen verwarmde toiletbrillen. Dat klinkt als een overbodige luxe, maar in een land waar de temperaturen in de winter net als in Nederland ook niet al te hoog zijn is dit iets waar je verbazingwekkend snel niet meer zonder kan. Om bij toiletgemakken te blijven; Japan heeft toiletpapierhouders ontwikkeld die met een simpele klikbeweging gevuld en geleegd kunnen worden, en vervolgens dit patent voor de rest van de wereld verborgen weten te houden. En ook aan de moeders onder ons is gedacht; niks is zo onhandig als je baby vast moeten houden terwijl je op de WC zit (neem ik aan), dus die stop je in het babyzitje waar de meeste Japanse WCs mee zijn uitgerust.

Japanshotel

Continue reading

Apart

Midden in DC grijnst het drie meter hoge gezicht van Ahmadinejad me aan vanaf een voorbij rijdende bus. Even dacht ik aan een promotieactie van de Iraanse ambassade om de publieke opinie wat bij te stellen, maar bij nadere inspectie bleek het te gaan om een aanklacht tegen de hoeveelheid oliedollars die de VS uitgeeft. Sommige dingen zijn gewoon anders in dit land.

Continue reading