De positieve kanten van een expatbestaan

De hoeveelheid problemen waar je in China tegenaan loopt is omgekeerd logaritmisch gerelateerd aan hoe goed je het Chinees machtig bent. Voordat ik Chinees begon te leren moest ik bij alles wat ik wilde doen vooraf bedenken waar de moeilijkheden zouden kunnen ontstaan. Dus bij een bezoek aan het management van mijn appartementencomplex vroeg ik mijn collega’s om een briefje met daarop het probleem in het Chinees uitgeschreven. Als vegetariër je Chinese wat-en-hoe vergeten en terecht komen bij een restaurantje zonder plaatjes op het menu is vragen om moeilijkheden. Vrienden kunnen alleen bezocht worden als het Chinese adres bekend is óf je de chauffeur de weg kan wijzen.
Spreek je echter eenmaal Chinees, dan blijken sommige zaken in China een eitje vergeleken met het Westen.

Continue reading

Een teken aan de wand-deel 2

En dan de karakters natuurlijk. De drempel die Chinees zwaar ontoegankelijk maakt. Chinese kindertjes krijgen ze vanaf zeer jonge leeftijd in het hoofd gestampt. En stampen is ook bijna de enige manier om ze te leren kennen. Al volg ik al sinds juli vorig jaar een andere tactiek; puzzelen. Met al mijn gereis spendeer ik heel wat tijd met uit het raam staren naar de Chinese wereld die voorbij zoeft. Uit de chaos komen dan langzaam patronen naar voren. Eerst zie je een teken in een bepaalde context waardoor je een idee krijgt van de betekenis. Vervolgens zie je datzelfde teken in een andere situatie, wat de betekenis bevestigt. En zo door.

Continue reading

Een teken aan de wand-deel 1

Chinees, de moeilijkste taal ter wereld. Als dat zo is vraag ik me af waarom er 1 miljard mensen vloeiend in zijn. Toegegeven, het ziet er nou niet echt simpel uit en ik ken talloze mensen die al jaren in China wonen, nog geen drie Chinese tekens kunnen lezen en wiens vocabulaire ophoudt na “Twee bier, alstublieft”. Toch kun je met een paar uur studie in de week al heel snel een eind komen. Groot was mijn verbazing dat ik na twee maanden plotseling zinnen aaneen kon rijgen.

Continue reading

Lampionnenfestival

Ik heb mijn jaarlijkse dosis zware metalen alweer binnengekregen. Op één avond. Vandaag bleek het namelijk het Lampionnen Festival te zijn en dat houdt in dat alles wat ik tot nu toe aan vuurwerk heb gezien op één avond in het niets verbleekt. Werkelijk iedereen, en dan vooral 4-jarige kinderen, loopt rond met duizendknallers en lawinepijlen. Chinezen doen niet aan halfzacht en op mijn appartementencomplex galmt het aan één stuk door tussen de flatgebouwen. Al twee keer zag ik vandaag een megapijl vlak boven de grond met een oorverdovende knal en hopelijk geen slachtoffers afgaan. Auto en scooteralarms kunnen de luchtdrukverplaatsing niet aan en blèren van alle kanten. En dan heb ik het nog niet over de vuurwerkshow van een half uur. Gouden regens, vuurvliegjes, alle kleuren, megaknallen en simpelweg zoveel glitters dat je mond er open van valt. En dan natuurlijk de vliegende lampionnen die overal in de lucht hangen. Samen met de Chinezen op straat stond ik kramp in mijn nek te krijgen. Voor mij geen Nederlands vuurwerk meer, je kunt zien dat ze hier het buskruit hebben uitgevonden. Dat wordt vanavond met oordopjes in slapen.

Continue reading

De dagelijkse gang van zaken

Mijn koffer tussen de bevroren fluimen door manoeuvrerend loop ik het station binnen. Met de trein van Zhengzhou naar Beijing kost 5 uur en 25 euro. Alleen hoe neem je de trein in een land waar niemand jouw taal spreekt en je de meeste bordjes niet kan lezen? Waar het bijna Chinees Nieuwjaar is en heel China op de been is naar huis, ouders of vakantiebestemming? Wanhopig kijken en veel xiexie (dank je) zeggen werkt het best, heb ik zo langzamerhand proefondervindelijk vastgesteld. Geslaagd voor opdracht 423 van het grote China-examen.

Continue reading