The Land of Fire, en hoe Marije gedeporteerd werd uit Azerbeidzjan

Een bezoekje aan Baku voelt af en toe als een uitstapje aan de 22ste eeuw. Het beste wat oliegeld kan kopen leidt tot interactieve displays waar de meeste westerse musea een puntje aan kunnen zuigen en digitale projecties waarvan ik nog niet wist dat ze al mogelijk waren. Boven Baku torenen de Flame Towers uit, die ’s nachts oplichten in realistische vlammen, gigantische voetballers of een wapperende Azerbeidjaanse vlag.

Baku Flame Towers

Baku Flame Towers

Heel Baku is voorzien van enkelbrekend hoge stoepranden zodat de Maserati’s en Landrovers van de oliegelddynastieën de stoep aanvegende, in schort gehulde baboesjka’s niet van de sokken kunnen rijden. En alles, maar dan werkelijk alles, is hier vernoemd naar oud-president (& oud-KGBer) Heydar Aliyev; straten, boulevards, centra, pleinen, musea, parken en natuurlijk het vliegveld. Maar goed, de man heeft dan ook 23 jaar over het land geregeerd, daar staat blijkbaar wat tegenover. Zijn kleindochter heeft hier een voorbeeld aan genomen, want zij staat namelijk, aanzienlijk gephotoshopt, op alle plastic zakken.

Continue reading

Georgië en Armenië

Op vakantie zijn er vijf dingen belangrijk:
1. Hebben ze daar een beetje ok eten?
2. Hoe zijn de mensen?
3. Met wat voor taal moet je uit de voeten?
4. Wat valt er te zien?
5. Hoe staat het met het vervoer?
Daarom hierbij Georgië en Armenië, in vijf categorieën:
Kazbegi - Georgie

Kazbegi – Georgie

Eten:

De Churchkhela. Ook wel bekend onder de naam “Georgian Snickers”. Walnoten gehuld in wat ik alleen kan beschrijven als biologisch afbreekbaar plastic en een Churchkhela vertoont een verdachte gelijkenis met het eindresultaat van een lang constipatietraject. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het ons de hele week heeft gekost voordat we een Georgiër aantroffen die een Georgische Snicker at. Georgiërs specialiseren zich verder in Katchapuri, “kaastaarten”, verschillende variaties op het thema deeg+kaas. Ook eet men graag Kinkalis, in bouillon gekookte miniatuur bapao’s. Eigenlijk is het meestal toch te warm om te eten. Gelukkig is wijn in Georgië volksdrank nummer 1, en onze taxichauffeur in Tbilisi stopt dan ook even om zijn zelfgestookte wijn te laten proeven uit een colafles in de kofferbak.
Georgische snickers

Georgische Snickers

Continue reading

Jordanie – Suiker in de woestijn

Na twee weken in Jordanië te hebben doorgebracht ben ik er nog steeds niet achter of dat land nou een positieve of negatieve invloed heeft gehad op mijn gesteldheid. De voornaamste impressie is dat ik continu van het ene uiterste naar het andere werd geslingerd.

Zo is uitslapen er in dit land helaas niet bij, al om vier uur ’s nachts wordt men er vriendelijk doch enigszins luid op geattendeerd dat er om half vijf gebeden hoort te worden. Na deze oproep volgt iets wat nog het meeste lijkt weg te hebben van het weerbericht en vervolgens alle mogelijke manieren om aan te geven hoe groot Allah is. (Hint: groot). Als je dan nog niet wakker bent dan maakt de haan die midden in de hoofdstad zijn kamp op heeft geslagen wel korte metten met je slaapaspiraties.

Ook je lichaam is twee weken lang confuus over wat het nu weer overkomt. Vers van het vliegveld voert onze allereerste taxichauffeur ons snoepjes en suikerzoete thee. Thee hoort hier gezet te worden met een theezakje, een paar takjes munt of tijm en minimaal 1 kop suiker per halve liter en wordt te pas en te onpas, in hotels, in winkels of in de woestijn, aangeboden. Terwijl mijn bloed kristalliseert als honing die te lang in het keukenkastje heeft gestaan wordt in het Turkse badhuis mijn opperhuid vakkundig en enigszins hardhandig weggescrubd, dat dan weer wel.

DSC03342

Continue reading

Fietsen in Utrecht

In haar oneindige wijsheid heeft de gemeente Utrecht besloten aan de voet van het zeer steile fietspad dat de Leidseveertunnel in leidt een zebrapad aan te leggen. Na slechts twee weken was deze zelfde zebra in rood overgeverfd. Mogelijkerwijs was het bloed.

Fietsen is niet eenvoudig, maar fietsen in een stad als Utrecht heeft toch wel een extra moeilijkheidsgraad. Zo lijkt de gemeente Utrecht rondom het station een spelletje Betoverd Doolhof te spelen met de fietsenstallingen. En als je dan eindelijk een fietsenstalling hebt gevonden die waarschijnlijk die avond nog steeds op dezelfde plek te vinden zal zijn, dan presenteer ik de volgende uitdaging: Je fiets stallen tussen alle gigantische fietstassen, kluwens versnellingsdraden, extra brede hipstersturen en, de eland onder de fietsgeweien, het fietskrat.

media_xl_962853

Continue reading

Internet

Om zes uur ’s avonds wordt er aangebeld en een wildvreemde vrouw loopt mijn huis binnen. Ze geeft mij €1.50 en in ruil daarvoor krijgt ze van mij een stukje gebakken citroenkwarktaart. Terwijl ik de taartpunt afsnijd en in aluminiumfolie verpak kletsen we een beetje over de peuter op haar arm en of ze vaker bij mensen thuis eten afhaalt. Een paar minuten later fiets ze met haar taart naar huis.

Ongetwijfeld heeft Internet een aantal dingen moeilijker gemaakt. Zo kan Facebook een hel zijn als je onzeker in het leven staat, is het WorldWideWeb een voederplaats voor bijna elke verslaving en kan het erg lastig zijn om nog wat nuttigs te doen als je een leuke site hebt ontdekt. Maar om een tegengeluid te laten horen heb ik bij deze op een rijtje gezet wat het Internet allemaal makkelijker voor ons maakt.

foto (1)

Continue reading