The Land of Fire, en hoe Marije gedeporteerd werd uit Azerbeidzjan

Een bezoekje aan Baku voelt af en toe als een uitstapje aan de 22ste eeuw. Het beste wat oliegeld kan kopen leidt tot interactieve displays waar de meeste westerse musea een puntje aan kunnen zuigen en digitale projecties waarvan ik nog niet wist dat ze al mogelijk waren. Boven Baku torenen de Flame Towers uit, die ’s nachts oplichten in realistische vlammen, gigantische voetballers of een wapperende Azerbeidjaanse vlag.

Baku Flame Towers

Baku Flame Towers

Heel Baku is voorzien van enkelbrekend hoge stoepranden zodat de Maserati’s en Landrovers van de oliegelddynastieën de stoep aanvegende, in schort gehulde baboesjka’s niet van de sokken kunnen rijden. En alles, maar dan werkelijk alles, is hier vernoemd naar oud-president (& oud-KGBer) Heydar Aliyev; straten, boulevards, centra, pleinen, musea, parken en natuurlijk het vliegveld. Maar goed, de man heeft dan ook 23 jaar over het land geregeerd, daar staat blijkbaar wat tegenover. Zijn kleindochter heeft hier een voorbeeld aan genomen, want zij staat namelijk, aanzienlijk gephotoshopt, op alle plastic zakken.

Continue reading

Bouquetboekjes

Marije ziet af voor Marijeblogt en worstelde met gezonde tegenzin een Bouquetreeksboekje door. En nog een. En misschien nog een. En omdat drie boekjes uiteraard niet genoeg zijn voor een steekproef zie ik mij genoodzaakt er nog een paar te lezen. Wat ik al niet over heb voor mijn lezerspubliek.

Een Bouquetboekjeverhaal valt samen te vatten als: Vrouw ontmoet man. Seksueel vuurwerk. Trouwerij. Problemen. Misverstanden. Emotionele praatsessie. Epiloog met intens gelukkig gezinnetje. Toch weerhoudt deze voorspelbaarheid het lezerspubliek van Harlequin Enterprises, de bekendste leverancier van Bouquetreeksboekjes, er niet van om elke maand 120 nieuwe titels te verslinden waarvan er jaarlijks in totaal meer dan 100 miljoen over de toonbank gaan.

Vrouwen moeten zich met de vrouwelijke hoofdpersoon uit zo’n boekje kunnen identificeren en daarom beschikt zij altijd over een “gebrek”. Zo is ze slechts een minuscule 1.55 of juist 1.90 lang of heeft, heel vervelend, een dikke bos rood krullend haar. Daarnaast bezit ze altijd een paar felgroene ogen, een kenmerk waar doorgaans maar 1% van de mensheid mee gezegend is. Maar aangezien het percentage miljardairs ook iets lager ligt in het echte leven wil ik dat detail wel over het hoofd zien.

dus...

Continue reading

Ierland – To be, or not to be?

Al 31 jaar wordt deze geboren en getogen Drent met regelmaat meegedeeld dat ze er toch echt meer Iers dan Nederlands uitziet. Dus toen ik voor het eerst van mijn leven besloot naar Ierland te gaan verwachtte ik dat toch wel undercover als local te kunnen doen.

Eenmaal geland in het land van de groene heuvels kwam ik erachter dat daar helemaal niets van klopt. De volgende zinnen hoort u in de zalvende klanken van David Attenborough:  Het aantal roodharigen bleek erg tegen te vallen, ik telde slechts 34 natuurlijke roodharigen terwijl ik mij een dag lang in een grote mensenmassa ophield. Het grootste deel van de bevolking is getooid met donkerbruin of zwart haar. Daarnaast lijkt men de haren niet snel rood te verven, maar eerder zwart, waarmee een lichte afkeur van rood haar ten toon gespreid lijkt te worden.

Pint O'Guinness

Continue reading

De CJG-Spellingchecker – ode aan mijn vader

Lang, lang geleden, toen ik als heel klein meisje in groep 4 van de lagere school zat, kreeg ik een dictee terug waarin ik een sterk werkwoord in de verleden tijd voor de volledigheid ook nog maar een extra t had gegeven. Ik hieldt toen al niet van half werk. Welke ouder mij destijds van school ophaalde kan ik me niet meer herinneren, maar ik heb het sterke vermoeden, aan de hand van het meewarig uitgesproken “maar dat weet je toch wel Marije”, dat het mijn vader Kees was.

Mijn eerste woordje “tekke” zal ongetwijfeld met veel genoegen ontvangen zijn, maar werd waarschijnlijk ook onmiddellijk gecorrigeerd naar “tractor”. Heel veel is er op dat gebied trouwens in de tussentijd niet veranderd: Ik krijg nog regelmatig in mijn ouderlijk huis in Nijeveen te horen dat ik zo onduidelijk praat doordat ik woorden samentrek. Maar waar het Kees nog niet gelukt is de woordenvloed enigszins te stelpen heeft hij inmiddels wel succesvol alle contaminaties en als/dan, na/naar en hun/hen fouten eruit gedrild.  Continue reading