Vakantie!

Chinezen weten wat vuurwerk afsteken is. We zitten nu al een week in het nieuwe jaar en nog is de voorraad niet uitgeput. Maar Chinees Nieuwjaar is dan ook hét feest van het jaar en iedereen gaat dan op vakantie. Ook Marije. Want ik was de kou en vervuiling van Beijing even goed zat. Dus zat ik vorige week dinsdag in het vliegtuig naar Kunming, beter bekend als Spring City. Een stad gelegen op 25 graden noorderbreedte en 2 km hoogte, welke combinatie ervoor zorgt dat het het hele jaar door voelt als lente. Samen met Rik uit Beijing en Ania uit Zhengzhou het Chinees Nieuwjaar ingeluid door heel veel wodka te drinken en gevaarlijk met vuurwerk te zwaaien. En natuurlijk onder een heerlijk zonnetje de sites rond Kunming bezocht. En als je toch in de buurt bent, kun je net zo goed Shangri-La bezoeken, was Rik en mijn mening. Dat blijkt namelijk in China te liggen, op 3200 meter hoogte. Helaas was daar weinig meer te merken van een warm zuidelijk klimaat al bestaat er gelukkig zoiets als Chinees lang ondergoed. Helaas alleen nog maar in het roze. Op de hotelkamer kon je de wolkjes uit je mond zien komen, dus dan ben ik niet echt modebewust meer.

Continue reading

Wat moet je d’r mee?

Geval 1: Van 2 dagen buikgriep krijg je HONGER. Helaas heeft het lot bepaald dat op de dag dat mijn eetlust terugkeert ik aanwezig moet zijn bij een workshop, inclusief Chinese lunch en diner. En dan ben je als vegetariër soms goed de sjaak. Mijn maag schreeuwde om koolhydraten, maar de dingen die ik kon eten waren bamboe, radijsjes, bleekselderij, paddestoelen en, hoera, cashewnoten. Aan het eind van een maaltijd wordt altijd soep geserveerd. Noodlesoep, maar met een groot stuk kip erin. Net toen ik besloten had dat mijn vegetarisme daar wel tegen kon en ik best de noodles eruit kon vissen vond mijn kuchende buurman het nodig in mijn soep te hoesten.
Continue reading

Marije-the-incredible-hulk-woman

Het vervelende van in een andere stad gaan wonen is dat je bij god niet meer weet waar je alles moet vinden. Waar is de drogist, wie verkoopt er batterijen en waar zijn de metrostations?
Vandaag was ik op zoek naar een agenda, want die van mij loopt volgende week af, en helaas hebben ze hier geen HEMA of V&D. Omdat ik wilde sporten had ik ook een joggingbroek nodig en dat was me toch lastig. Heel weinig Chinezen spreken Engels en ook met mijn point-it plaatjesboekje kwam de boodschap niet helemaal over. Uiteindelijk heb ik mij ergens in een door twee Chinezen omhoog gehouden paskamer in een joggingbroek gewurmd die wonder boven wonder paste! En ik weet nu ook mijn maat in China: 160 oftewel 28 oftewel XL. Want de gemiddelde maat is hier 32. Behalve bij heel veel kleine verwende kindertjes, want die zitten inmiddels al op maatje XL terwijl ze nog maar 10 zijn.

Continue reading