Ach, China

Ik wil naar een land waar ik niet eerst mijn stoel schoon hoef te maken voordat ik erop kan zitten vanwege al het vuil dat er in één nacht op is neergedaald. Een land waar de taxi’s niet ruiken naar de knoflook die de chauffeur die ochtend geconsumeerd heeft. Waar een gesprek niet klinkt als een wedstrijdje afsnauwen, waar alles wat gemeenschappelijk aangeraakt wordt niet vet vet vet is. Waar geen tafels op scheenbeenhoogte worden gefabriceerd, waar mensen kijken voordat ze de straat over lopen, dezelfde 5 reclames niet een jaar lang de enige op tv zijn, waar sproeten mooi zijn en waar eten niet samengevat kan worden met de algemene beschrijving “prut”.

Continue reading

Uw verslaggever ter plaatse

Lang leve de indoctrinatie door de regering! Ik ben in China nog nooit zo beleefd bejegend als nu ten tijde van de Olympische Spelen. Heeft dit iets te maken met de richtlijnen voor “omgaan met buitenlanders” die de overheid heeft uitgedeeld? Deuren die normaal achter konten dichtvallen worden nu opengehouden, bij het uit de lift stappen wordt mij vriendelijk kenbaar gemaakt dat ik dit als eerste mag doen en bij een bezoekje aan de bank wordt het witte gezichtje meteen naar de balie geleid, in plaats van een nummertje te moeten trekken en een half uur te wachten.

Continue reading

Pre-Olympisch Beijing

Groot was mijn verbazing maandag toen de hele omgeving van mijn kantoorgebouw (niet toevallig gelegen op een strategische locatie in Beijing) van puinveld en krottenwoningen was omgetoverd in park. Compleet met bomen en bloemperken. En dan hebben we het over een gebied van ongeveer vier voetbalvelden. In twee weken! Zal dit na de Spelen weer tot puin vervallen en het gras verdorren? Op straat zie je nu ook de vrijwilligers die de verwachte instroom aan buitenlanders moeten helpen hier hun weg te vinden. De strepen op de weg hebben een likje verf gekregen, overal staan nieuwe verkeersborden en de verkeersregelaars hebben sinds kort vrolijk gekleurde vlaggetjes. De enige manier om niet elke 10 seconden het Olympische Spelen logo of “Beijing 2008” te zien is met je ogen dicht fietsen. De lucht lijkt zelfs wat schoner, maar wie het wil nazoeken ten tijde van de Spelen verwijs ik door naar www.beijingairquality.cn.

Continue reading

Vervuiling

Fietsen is gezonder dan in een taxi zitten. De grotere hoeveelheid Beijingse lucht die ingeademd wordt schijnt te worden gecompenseerd door de fysieke inspanning. Daarnaast gaat het sneller, want je staat nooit in de file. Al meerdere malen heb ik meegemaakt dat een ritje van 15 minuten tijdens de spits tot bijna een uur werd uitgerekt. De uitlaatgassen die door de ventilatie naar binnen kruipen geven je langzaam maar zeker een zeurende hoofdpijn. Met lenzen in fietsen is vragen om moeilijkheden, ook bij bewolkt weer moet ik wel een zonnebril op om al het stof en zand uit mijn ogen te houden.

Continue reading

Beijing per fiets

Van het steegje achter mijn huis waar ze afval sorteren naar de rijkeluisbuurt met professionele bedelaars. Tweemaal daags leg ik deze route af op weg van en naar mijn werk. Op de fiets krijg je een beeld van Beijing dat mijlenver ligt van wat de gemiddelde toerist ervaart. Mijn route leidt rechtstreeks de stad uit over twee recentelijk nog bevroren kanalen en onder de 3e en 4e ringweg door. Langs de bouwputten rond de Gong Ti Bei Lu waar de nieuwste wolkenkrabbers uit de grond worden gestampt. Door de Sanlitun barstreet, die in de avond met honderden lampjes toeristen probeert te lokken. In de ambassadewijk die hier op volgt worden ’s ochtends de expatkindertjes bij hun internationale school afgezet.

Continue reading