Uitersten

Er is een klasse in dit land die te beklagen is; de rijke klasse die door de crisis het zich niet meer kan veroorloven om naar een groter huis te verhuizen. De Washington Diplomat doet tips aan de hand voor deze vervelende situatie: knap je huis op! Met een bankstel van een paar duizend dollar, een home entertainment center, een mengeling van klassieke en moderne kunst en een compleet nieuwe keuken voel je je weer helemaal thuis in je villa.

Mijn keukentafel heeft daarnaast ook wat nuchterder leesmateriaal aangetrokken; de lokale daklozenkrant. Waarin wordt aangehaald dat daklozen bij bosjes opgepakt worden omdat ze dat doen waartoe ze genoodzaakt zijn; leven op straat. En dat is in dit land bijna nooit een keuze. Een bekende Amerikaanse journaliste besloot een aantal jaar geleden de klasse van de working poor te onderzoeken, mensen die een baan hebben maar toch onder de armoedegrens leven. Bij gebrek aan ervaring met de onderkant van de samenleving maakte ze het zichzelf iets gemakkelijker door een auto aan te schaffen en geld opzij te leggen voor de borg van haar eerste appartement. En deze hardwerkende, gezonde, vindingrijke vrouw speelde het bij de meeste banen die ze vond niet klaar om inkomsten en uitgaven op elkaar af te stemmen. Met als resultaat dat ze vaak in een motel moest leven, tot het geld op was en de enige optie in het echte leven een daklozenbestaan zou zijn geweest. Waar haar collega’s dan ook vaak toe waren gereduceerd, tezamen met gezondheidsproblemen door het zware en repetitieve werk, de ontbrekende gezondheidszorg en een verplicht dieet van goedkoop junkfood.

Amerika is het land van de tegenstellingen, maar hoe groot die verschillen daadwerkelijk zijn is toch wel een choquerende ontdekking. Bij een van de vele parades die bijna wekelijks lijken plaats te vinden kwam ik eerder al een bijzonder ongemakkelijk beeld tegen. De paarden van een groep blanke bereden militairen volgden de roep van de natuur, wat blijkbaar in dit land aanzet is voor algemene hilariteit. Maar een hoop stront op Independence Avenue kan uiteraard niet, dus binnen luttele minuten was daar een (donkere!) jongen om het op te scheppen.

Een van de collega’s van de journaliste sprak haar verzoening uit met dat ze haar rug blesseerde door kunst en entertainment centra af te stoffen en daarna op haar knieën de nieuwe keukenvloer te schrobben in miljoenenvilla’s. Misschien was haar dit ook nog gegund, als ze maar hard werkte en hoop op de toekomst bleef houden.

Ik, verwend kind van een sociale welvaartsstaat met gratis gebitszorg voor mijn achttiende en een grotendeels door de staat gefinancierde universitaire opleiding, voel me af en toe heel ver weg van huis.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *