Vertwijfeling alom

“Stuff your face with value” staat er boven de afbeelding van twee uitpuilende burrito’s waar de kaas in stromen vanaf sijpelt. Dat volproppen een marketingterm kan zijn was mij nog niet bekend. Ik gok dat de rijkere klassen van deze aanbieding geen gebruik maken, aangezien de meeste Dior-vrouwtjes die ik hier op hun Jimmy Choo’s voorbij zie trippelen een treffende gelijkenis vertonen met een uitgerekte tienjarige.

Amerikanen lijken te zijn onderverdeeld in twee uitersten als het op eten aankomt; zoveel mogelijk, of zo gezond mogelijk. En dat is dan een gezond waar je vraagtekens bij kan plaatsen. Toen ik laatst mijn pak basmatirijst wat beter bekeek bleek daar, en ik citeer; niacine (B3), ijzer orthofosfaat, thiamine mononitraat (B1) en foliumzuur in te zitten. Onopgemerkt worden mij hier dus grote hoeveelheden vitamines door de strot geduwd. Hoe verstoord is het voedingspatroon van een bevolking als zelfs iets op het oog zo natuurlijks als rijst moet worden volgestopt met essentiële vitaminen en mineralen?

Mijn verwondering begon al in het vliegtuig; in plaats van een zakje pinda’s kregen wij passagiers als snack een zak Nibbits en een Kitkat. Onlangs kwam ik erachter dat hier wel degelijk over is nagedacht door de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij. Er is hier namelijk een auteur die een gat in de markt heeft ontdekt door naar Amerikanen met plaatjes te communiceren welk eten ze wel, en wat ze niet moeten consumeren. En verwacht niet op de ene pagina een plaatje van een wortel en op de tegenoverliggende van een gevulde koek, nee, dit gaat puur op de hoeveelheid calorieën in twee vergelijkbare soorten voedsel. De ene sectie vergelijkt twee diepvriespizza’s, de volgende twee chocoladerepen en die daarna Deense gebakjes. “Eat this, not that”, met Kitkat en Nibbits in de caloriearme categorie.

Ter verdediging van dit onverklaarbare gedrag moet ik wel aanvoeren dat winkelen in een supermarkt, zoals eerder verhaald, een graad in hogere wiskunde en veel te veel tijd vergt. Er is gewoon teveel keuze, waarbij ik me kan voorstellen dat mensen in hun besluiteloosheid grijpen naar vertrouwd troostvoedsel.

Een ander hulpmiddel voor de vertwijfelde Amerikaan is het aantal calorieën “per portie”, dat op alle verpakkingen vermeld staat. Met daarnaast hoeveel porties er uit een verpakking zijn te halen. Vreemd genoeg lijkt het aantal calorieën dat ik met een portie van welk voedsel dan ook stuksla zo rond de 150 te zitten, wat mij doet vermoeden dat fabrikanten hun aanbevolen “portie” reduceren tot een gezond ogende waarde. Onderling vergelijken van voedingsmiddelen wordt er in ieder geval niet makkelijker op.

Dat er met de hoeveelheden hier iets mis is, is welbekend. Cupcakes ter grootte van drie gevulde koeken, de kleinste maat ijs vergelijkbaar met onze grootste en een voorgerecht dat gerust voor een hoofdgerecht kan doorgaan. Maar het meest idiote dat ik heb gevonden zijn toch wel de meergranen-Pringles. Als plakjes samengeperste Brinta staren ze je in alle onschuld aan vanuit hun koker, met ongetwijfeld niet veel meer dan 150 calorieën per portie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *